“De rol is zoveel groter dan ik dacht”
Danique over starten in PMO, je mannetje staan en waarom dit vak geen opstapje is
Ze is dertig, woont in Utrecht, en werkte jarenlang in de horeca en als interim-assistent. Tot iemand zei: “Hé, er is ook zoiets als PMO.” Nu zit Danique midden in haar eerste echte PMO-opdracht (bij een gebiedsontwikkeling in de gemeente Leusden) en ontdekt ze dat dit vak zoveel meer vraagt dan ze ooit had verwacht.
Ik sprak haar voor deze interviewreeks over hoe het is om als starter in PMO te landen. Over de verwondering, de worsteling, en dat ene moment waarop het kwartje begint te vallen.
Van barwerk naar projectbureau
Danique studeerde Integrale Veiligheidskunde in Utrecht. Na haar studie lukte het niet om in haar vakgebied een baan te vinden, dus rolde ze het interimvak in als assistent. “Ik vond het eigenlijk ook wel heel erg leuk om in verschillende keukens te kijken bij verschillende bedrijven. En te ontdekken: wat past bij mij?”
Na eenti tijdje kwam ze in contact met Rainbow Management over een rol als PMO. Breder dan de secretariële taken die ze gewend was. Meer dan agendabeheer en ad-hocklussen. En het enthousiasme van haar toekomstige collega’s Funda en Sandra, twee ervaren PMO’ers, trok haar over de streep.
Maar had ze een beeld van het vak? Eerlijk gezegd: nauwelijks. Ze had ooit een PMO-praktijkcursus gevolgd, maar dat was alweer uit haar geheugen verdwenen. “Ik ben er gewoon ingerold. Zo sta ik ook in het leven: als het me enthousiast maakt en de omgeving me blij maakt, dan ga ik het doen.”
De reality check
En toen kwam de werkelijkheid. Want PMO bleek iets fundamenteel anders dan wat ze kende.
“De hoeveelheid. Dat was het eerste. En het vooruitkijken, in plaats van dat je je mailbox opent en kijkt wat er vandaag in de mail staat. Nu ga ik vergaderingen ook voorbereiden. Écht begrijpen welke acties erin staan. Wat de prioriteiten zijn. Waar ik mijn projectleider aan z’n jas moet trekken.”
Maar de grootste omschakeling zat ergens anders. Als assistent kreeg je taken voorgeschoteld. In PMO vliegen de taken links en rechts voorbij en word je geacht ze zelf op te vangen. Niemand zegt precies wat je moet doen. Je moet het zien, voelen, pakken.
Wanneer ben je dan medior?
Ik stelde haar de vraag die ze zelf nog niet kon beantwoorden: wanneer voel je je geen junior meer?
Haar antwoord was verrassend helder. “Als ik geen seintjes meer krijg van mijn projectleider. Nu zegt hij nog: hé, dit en dat moet je oppakken. En dat is fijn want daardoor weet ik wat hij verwacht. Maar als ik dat straks zelf zie, als ik het project kan lezen en weet wat er in welke fase nodig is dan ben ik medior.”
De fout die haar het meeste leerde
Bij Danique was dat de samenwerking met een collega op haar opdracht. Ze was ingewerkt maar had niet meteen een goed verwachtingengesprek gevoerd. “We communiceerden langs elkaar heen. We dachten dingen van elkaar die helemaal niet klopten. Tot we uiteindelijk een openhartig gesprek hebben gevoerd. Heel eerlijk naar elkaar. En dat heeft mij enorm geholpen.”
Haar conclusie: uitspreken is het allerbelangrijkste. Geen aannames laten bestaan.
Haar boodschap aan twijfelaars
“Gewoon doen. Als het goed voelt. Ga in gesprek. Er zijn nu zoveel mogelijkheden om te lezen wat PMO inhoudt, er zijn zelfs podcasts. En je kunt er alle kanten mee op.”
PMO is geen opstapje naar iets anders. Het is geen parkeerplaats voor mensen die nog niet weten wat ze willen. Het is een volwaardig vak dat vraagt om assertiviteit, vooruitdenken en het lef om jezelf uit te spreken.